viernes, 17 de junio de 2011

O CRISTO DA INDIANA

(Óleo 100 x 40)

Cristo da Indiana, tallado en pedra, no medio e medio estás naquela encrucillada.

Quen foi o canteiro que te labrou?

Cantos paxaros pousaron nos teus brazos? rulas, merlos, paporrubios, xílgaros…

De cantas parolas, murmurios e namoros fuche testemuña?

Canta choiva, cantas treboadas e xeadas, cantas noites de luar, cantos dias de sol…, e ti sempre alí ollando o paso da vida e da xente que ven e vai e que se santigua ao pasar por diante de ti, Cristo da Indiana?

Cantos domingos ouviche tocar as campás? Cantos os dias da festa?

Cantas badaladas escoitache polos nosos defuntiños?

Polo inverno a túa imaxe vese nas poceiras, na primavera médranche as silvas ao teu carón cargadiñas de amoras verdes que logo trocaranse negras polo verán e no outono, milleiros de follas de cor amarela e ocre pardo caen aos teus pés .

Alí ao abrigo dos loureiros estás Cristo da Indiana. O pó dos tres camiños érguese en remuiños e facendo un nubeiro branco, o vento lévao cara ao Pazo, cara o Escorial ou as Searas.

Cristo da Indiana, se ti falaras… cantas historias, cantos contos esquecidos e cantos sucesos ledos e tristeiros saberias contar…, canta memoria?

Cristo da Indiana, que así che puxo o povo, porque a Indiana –así chamada– era a muller que te mandóu chantar na encrucillada, preto do Pazo onde vivía. Alí estás como testemuña do tempo, a túa historia é coñecida só polos máis vellos.

Dentro de cen anos, quen vai contar a túa vida?

Entre as Searas, o Pazo e o Escorial, Cristo da Indiana, alí estás chantado.

A roda do andacamiños vai xirando
.